Bikken & Buizen

Zo gezond mogelijk lekker eten, rekening houdend met de specifieke wensen - en vooral: eisen - van een bejaarde diabetespatiënt... Hoe doe je dat?

Hier mijn persoonlijke zoektocht, met culinaire zijwegen: eigen brouwsels, familiegerechten en verzamelde recepten van anderen (de laatste vaak aangepast).

Verder: mijn gedachtespinsels en ervaringen omtrent eetgewoonten, ingrediënten, producten, leveranciers, en op den duur wellicht nog veel meer.

Veel klikplezier op dit - hopelijk - informatieve weblog!

Het vervolg

Alweer even geleden had ik het reeds aangekondigd: het vervolg op Bikken & Buizen. Een nieuw kookblog, zonder complicerende factoren als 'dieet' en 'ouderenzorg'.

Tijdens mijn mijmeringen over thema en toegevoegde waarde van nòg een blog over voedsel heb ik mijzelf om te beginnen maar eens enkele voorwaarden gesteld:

• méér makkelijk te maken recepten, liefst zonder gebruikmaking van bakjes, pakjes en zakjes
• samenwerking met een geestverwante co-auteur, zodat ik niet alles alleen hoef te doen
• ongesponsorde hosting (dus zonder ongewenste reclame) tegen zo laag mogelijke kosten

Inmiddels is aan twee van de drie voorwaarden voldaan en met die recepten komt het ook wel goed.

Nu is het dan eindelijk zo ver. Na veel geploeter met de nieuwe blogsoftware, het fijnregelen van tientallen instellingen - waarmee ik u verder niet zal vermoeien - en langdurig gepieker over een heldere vormgeving kan ik u (trrrrromgeroffel...) introduceren:

...over bikken, bunkeren, hachelen, kanen, makken, nasjen en snaaien... kortom: over lekker eten!

Hopelijk zult u 'Bikkesement' met evenveel geestdrift bezoeken en becommentariëren als Bikken & Buizen.

Oh ja: en op nadrukkelijk aandringen van co-auteur Sanne wordt u voortaan getutoyeerd... óók - ja, zèlfs - door mij!

Koken met hindernissen

Kennelijk geschrokken van het tijdelijk ingestelde bakjes-regime is mijn vader uiteindelijk min of meer normaal gaan eten. Weliswaar zijn het meestal muizehapjes, maar tòch...

Een nieuw probleem heeft zich evenwel alweer aangediend. De huisarts heeft vorige maand besloten om mijn beide ouders het 'geriatrisch traject' in te sturen, hetgeen wil zeggen dat ze allebei niet meer helemaal kraakhelder in de bovenkamer zijn, en dan druk ik me nog voorzichtig uit.

De gevolgen daarvan ondervind ik dagelijks. Ik noem het "koken met hindernissen" en dat is géén erkende olympische discipline. Eén van de obstakels wordt gevormd door de behoefte van mijn moeder om haar scepter in de keuken te blijven zwaaien, in weerwil van het feit dat ik 99,9% van de tijd de maaltijden bereid.

Om duidelijk te maken dat zij toch ècht de kapitein op haar schip is, en ik slechts een onbetekenend aan boord gekomen bootsmannetje, trekt ze avond-aan-avond alle gebruikte kookgerei zo'n beetje onder mijn handen vandaan.

Als ik ook maar éven niet kijk (ik moet geregeld naar de schuur, waar zich voorraadkast, diepvrieskist en een extra koelkast bevinden) tref ik bij terugkomst in de keuken een leeggeruimd aanrecht. Als ik vraag waar de rotzooi is gebleven, heeft ze waarachtig geen idee: „Ik heb nergens aan gezeten...”.

Snijplank, messen, spatels, pollepels, gardes: alles wordt door haar onverwijld naar de bijkeuken getransporteerd, zonder dat ze het vijf minuten later zèlf nog weet. Vaak staat het spul al in de afwasmachine geparkeerd, terwijl ik het nog dringend nodig heb.

Nòg zoiets: geen kok kan zonder keukendoeken. Maar zodra ik mijn bips heb gekeerd, zijn ook díe uit het zicht verdwenen, want „dat staat zo rommelig”. Wil ik even later een gloeiendhete schaal uit de over trekken, dan moet ik eerst weer op zoek naar waar de lappen zijn gebleven.

Er iets van zeggen is volstrekt zinloos. Die discussies worden steevast afgesloten met een waarheid als een koe: „Het is nog altijd mijn huis, en ìk ben hier de baas”.

Tsja, zie dáár als mantelzorger maar eens iets tegen in te brengen. En de kok: hij ploeterde voort...

Ik en mijn grote mond

Wel vaker heb ik me kritisch uitgelaten over collega-bloggers die baarlijke nonsens verkondigen of gewoon slechte stukjes schrijven, maar nog niet eerder is me dat op een verbanning uit een deel van de foodblog-community komen te staan.

Gisteren was het dan zo ver: naar aanleiding van het stukje Kritiek ongewenst bleek mijn registratie bij de ranglijst-site van EtenBloggers pardoes en zonder verwittiging of nadere verklaring te zijn opgeheven.

In een rancuneuze poging om mij de mond te snoeren zijn sindsdien ook mijn IP-adres en HTTP-referrer geblokkeerd. (Google China is er niks bij...)

Eetschrijver Groothedde maakte me in een reactie attent op de vervlechting van het bekritiseerde blog en genoemde hitparade: beide domeinen kennen namelijk dezelfde eigenaar (zie HIER en HIER).

Het zou me overigens niet verbazen als die tenaamstellingen één dezer dagen plots worden gewijzigd...

De conclusie moet dus luiden: indien u als eetblogger géén aanleg hebt tot het schrijven van lezenswaardige stukjes over (al dan niet uit bakjes en zakjes) bijeen-geprutselde bordjes voer, begin dan zèlf een blog-top-zoveel en plaats daar uw eigen weblog onwrikbaar op nummer één.

Bent u te oprecht voor dat soort praktijken van bedenkelijke manipulaties en verlakkerij? Dan meldt u zich natuurlijk gewoon aan bij het democratisch georganiseerde, en door 's lezers stemgedrag beïnvloedbare Foodrank.eu!

Indien Bikken & Buizen in laatstgenoemde ladder als gevolg van 'negatieve beoordelingen' de komende dagen sterk gaat dalen (momenteel #17) dan kunt u daarvan de reden vermoeden, en zullen het getergde brutselaartje en haar companen zich nòg kleingeestiger hebben getoond dan nu al geschat...
Wees gerust: ik zal er geen minuut nachtrust om missen!

Kritiek ongewenst

Als je de statistieken van EtenBloggers mag geloven is Brutsellog het populairste kookblog van Nederland.

Dat heeft me altijd enigszins verbaasd: aan het culinaire niveau en het creatief gehalte van de geboden recepturen kan dat alvast niet liggen (telkens meer van hetzelfde) en de verveling slaat pas ècht toe bij de zoveelste bespreking van een bordje viezigheid uit een Veenendaals frietkot.

Vandaag heb ik echter nog een andere reden gevonden waarom Brutsellog één groot hiep-hoera-verhaal lijkt: vormen van negatieve kritiek worden er op dat blog door Anja klaarblijkelijk zorgvuldig uitgebrutseld.

Mijn commentaar op haar Simpele Macaroni viel kennelijk niet in goede aarde, en nadat de reactie enige tijd ter beoordeling in de wacht had gestaan, bleken mijn toetsenvruchten vanmorgen als sneeuw voor de zon verdwenen.

Maar zoals Harm Edens tot voor kort op televisie altijd placht te zeggen: „gelukkig hebben we de foto's nog”, of - zoals in dit geval - een schermafdrukje:

Klik op de afbeelding voor een vergroting

Inderhaast is de laatste zinsnede weggevallen, maar die luidde ongetwijfeld zoiets als: „nimmer spijt gekregen”, of woorden van gelijke strekking.

De vergelijking met DIT stukje van de Eetschrijver dringt zich trouwens hardnekkig op.

Enfin, hoe u met een beperkt aantal verse ingrediënten dan wèl een smakelijk pastamaaltje op tafel krijgt, kunt u bijvoorbeeld lezen op Simone's Frog Bites.

En om in Brutselstijl af te sluiten: „Eet smakelijk!” ;-)

Hachee

Tot mijn eigen stomme verbazing bleek ik nog nimmer iets te hebben geschreven over één van onze meest 'vaderlandse' gerechten, te weten hachee.

Niet dat het er veel toe doet: op internet vindt u honderden, zoniet duizenden bereidingswijzen. Mocht het u evenwel interesseren, dit is mijn manier:

Ingrediënten
• 1 pd hacheevlees (bijv van riblappen)
• 1 pd grof gesnipperde uien
• 1 sjalot
• bloem
• kruidnagelen
• laurierbladeren
• azijn
• suiker
• zout
• peper uit de molen
• sojasaus, naar keuze manis (zoet) of asin (zout)
• zure room

Haal het in grove stukken gesneden hacheevlees door wat bloem en braad het aan in boter. Gebruik bij vookeur een ruime pan met dikke bodem (Creuset o.i.d.). Draai tijdens het braden een paar keer kwistig boven de pan met de pepermolen.

Als het vlees voldoende is gebruind kan het uit de pan worden geschept en even apart gezet.

Doe de gesnipperde uien in het achtergebleven vet en bak ze goed bruin, maar pas op voor aanbakken!

Voeg dan het vlees bij de uien, doe er een schep suiker bij en zout naar behoefte. Giet nu zoveel kokend water over het mengsel dat het juist onder staat.

Steek naar smaak 4, 5 of 6 kruidnagelen in het sjalotje en doe dat er ook bij. Voeg enkele laurierbladeren toe (3 à 4) en giet er tot slot nog een flinke scheut sojasaus en een dito plens azijn bij.

Plaats de pan nu op het kleinst mogelijke sudderpitje en laat het gedurende minimaal 3½ uur stoven. (Af en toe controleren of het vocht nog toereikend is en zonodig aanvullen.)

Schil in de tussenliggende tijd op uw dooie akkertje wat vastkokende aardappelen en snijd die in dobbelstenen. Kook de pieperblokjes nèt lang genoeg dat ze gaar worden maar nog wel een stevige 'beet' hebben.

Verwijder na de aangegeven stooftijd de laurierbladeren en het sjalotje-met-kruidnagelen uit de sudderpan en hussel dan de aardappelblokjes door het gaargestoofde ui-vleesmengsel. Doe er nog een flinke lik zure room bij en roer alles nogmaals goed om.

Ik serveerde deze hachee gisteravond met rode kool.

Dag Kate

Als er dan tòch even niets zinnigs over het eten valt te vertellen (vandaag maakte ik een variatie op DIT recept) geef ik me maar over aan wat op verscheidene andere kooksites ook modieus lijkt te worden: af en toe een videoclipje.

De aanleiding is een tragische: vanmiddag hoorde ik op Hilversum 2 dat één van mijn jeugdheldinnen gisteren op 63-jarige leeftijd haar strijd tegen kanker heeft moeten opgeven. Kate McGarrigle is niet langer onder ons.

Als ode aan de zangeres die - samen met jaar zusje Anne - de folk-muziek zo'n beetje m'n leven heeft binnen geloodst, deze YouTube-video...

50.000

Een mooi rond getal: het geeft het aantal bezoekers weer dat (tot vanmorgen 10.17 uur) mijn weblog heeft bekeken, over een periode van iets minder dan tweeënhalf jaar.

Voor de door u getoonde belangstelling - en de vele reacties die u hier in de loop der tijd heeft achtergelaten - wil ik u graag hartelijk dankzeggen.

Het bereiken van deze mijlpaal vormt tevens een goed moment om even afstand te nemen van Bikken & Buizen en het blog op een laag pitje te draaien: de bron is opgedroogd en de waterdrager tijdelijk uitgeput.

Onderwijl wil ik mijn tijd nuttig besteden met het ontwikkelen van een nieuw blog, zonder de knellende banden van het thema 'culinaire mantelzorg'.

Zodra ik daarover meer kan vertellen, zal ik u via dit medium op de hoogte brengen.

Ik hoop u spoedig - hier of elders - weer te kunnen begroeten!
Groet, © RJ

Boze blikken

Deze titel werd me aangereikt door Eetschrijver Groothedde, voor een mogelijk nieuw in te stellen weblog over maaltijdconserven.

Een aardig idee, maar dan zou ik de inhoud van die blikkies en bakkies ook allemaal zèlf moeten nuttigen om tot een afgewogen oordeel te komen, en voor dat twijfelachtige 'genoegen' pas ik liever.

Evengoed heb ik gisteravond voor mijn Boze Oude Vader - op zijn eigen verzoek - een blikje ravioli omgekeerd en in een pannetje opgewarmd. Vooraf had ik een maaltijdgroentesoep-met-ballen (van zelfgetrokken bouillon: restanten kruiden en groentestronkjes, aangevuld met twee mergpijpjes) en als toespijs serveerde ik verse meloenpartjes met slagroom.

Soep en toetje waren na afloop schoon op; het bordje ravioli stond echter nog onaangeroerd te verpieteren in de oven. Merkwaardig genoeg was het schaaltje geraspte kaas (bedoeld voor over de ravioli) wèl zo goed als leeg gelepeld: geen idee of BOV dat over de soep of over het dessert heeft gestrooid...

Het vorige week ingestelde blikjesregime blijkt dus óók al niet te werken. Vader slaat gewoon consequent zijn hoofdgerechten over en leeft uitsluitend nog op zachte of slobberbare spijzen. Eerder deze week wenste hij in het geheel niet aan de avondmaaltijd deel te nemen, doch vond ik hem om een uur of elf alsnog aan tafel, terwijl hij een appeltaart zat te ontleden: de zachte appelpartjes waren genuttigd, de koekbodem was al wat restte...

Voor vanavond had ik in een hernieuwde poging lasagne bedacht. Met de hint van Groothedde in het achterhoofd ben ik naar de Grote Blauwe getijgerd om eens te zien wat er zoal op dat gebied verkrijgbaar is. De magnetronschaaltjes heb ik gelaten voor wat ze waren. Ik koos voor een variant in een aluminium bakje (ovenlasagne 'Bolognese') die je lekker langzaam bij 180°C mag opwarmen.

Om de 'pret' compleet te maken, rukte ik ook nog een Toscaanse prefab-salade uit het versvak. Daarvan heb ik alvast niets kunnen proeven want het hele bakje eigende BOV zich toe... om het na twee hapjes - inmiddels bacterieel verontreinigd met zijn speeksel - te laten staan. De dressing die ik had bereid was dus ook niet meer nodig. Dat alles vindt morgen wel weer zijn weg naar kiepelton en gootsteen.

De lasagne geurde goed... dàt wel. Maar ik had van louter woede alweer mijn bekomst en heb later op de avond voor mezelf een prettig biologisch biefstukje gebakken. Nouja... gebakken: even door de pan gehaald zodat het binnenste nog bloederig-rauw bleef. Goed brood met een lik licht gezouten boter erbij, en een glas mooie rooie. Zo kwam alles - voor mij althans - tenminste nog op z'n pootjes terecht.

Little Joe's

Flauwekul natuurlijk: gewoon hamburgers. Geïnspireerd door de vette bekken van Christel en Yvon (excuus dames: liefelijke mondjes) wilde ik ook wel weer eens 'lekker smerig' eten. Hun recepten voor Sloppy Joe's vindt u HIER en HIER.

Anja van Brutsellog gaat voor viezigheid altijd naar automatiek of snackbar, maar dat zijn gelegenheden waar je mij slechts bij hoge uitzondering zult treffen. Zelfs derrie maak ik liever eigenhandig.

De laatste keer dat ik nog iets van een vetboer betrok was - jaren geleden alweer - aan een mobiel frietkot in het Belgische stadje Aarschot. Ik bestelde een patatje curry en kreeg... een patatje kerrie! Getver: tot een week nadien heb ik m'n tanden nog viermaal daags moeten poetsen om die vieze smaak te neutraliseren.

De biologische hamburgers die ik gisteren gebruikte kwamen van Albert Heijn, evenals de vloerkadetten waar ik ze tussen wilde klemmen. Ook de overige bestanddelen had ik niet eigenhandig bereid: barbecuesaus, picalilly, mayonaise en reepjes augurk.

Werkwijze: bak twee hamburgers om-en-om in een koekepan bruin.

Snijd twee kadetten (of sesambollen) open. Besmeer één helft met picalilly en de andere helft met barbecuesaus.

Leg de hamburgers tussen de twee helften, doe er een kloddertje mayonaise overheen en garneer het geheel met een plakje augurk.

Toegegeven: vuig voer... maar nog altijd véél lekkerder dan die sponsjes van McDonald's!

Zorgmomenten

Ja ja, mijn Boze Oude Vader krijgt ze: zorgmomenten! Degene die dat woord heeft bedacht, dient per ommegaande (en eventueel met terugwerkende kracht) aan een touwtje om zijn hals in de hoogst denkbare boom te worden gehesen.

Afijn, die 'momenten' dus: ze nemen in aantal toe nu vader weigerachtig blijft om zijn medicijnen tijdig in te nemen. Als ik pogingen in het werk stel om die pillen door zijn keelgat te krijgen, heb ik hier een huis vol herrie. Onder het motto "vreemde ogen dwingen" komen de thuiszorgzusters dat dus doen.

Met eten is het al precies hetzelfde liedje, alleen kunnen de zusters dat niet van me overnemen. Vader weigert categorisch het voedsel - dat door mij met veel zorg (maar steeds minder liefde) is bereid - tot zich te nemen.

Het Duitse biefstukje dat ik eergisteravond voor hem bakte vond ik later ondergedompeld in de jus-kom terug. Van de negentig schamele grammetjes die het schijfje woog, bleek na afloop van de maaltijd slechts éénderde afgesneden.
Toen ik nòg later die avond de koelkast open trok, trof ik daarin een bordvol snijbonen en patatten met - jawel - dat resterende dobbelsteentje vlees!

En zo gaat het nu al weken. Het maakt niet meer uit wàt ik hem voorzet: ook mijn verse boerenkool, zuurkool en hutspot (voorheen nog lievelingskostjes, voorzien van spek en worst) worden terzijde geschoven met de kwalificatie "niet lekker".

Aldus zijn we nu definitief in het bakjes- en blikjesstadium aanbeland, want dat 'voedsel' eet meneer - het mag inmiddels bekend worden verondersteld - wèl met smaak op.

De laatste keer dat ik uit vrije wil blikconserven heb ingeslagen moet meer dan vijftien jaar geleden zijn geweest, toen mijn hond nog leefde. Dat beest was dol op bami en nasi van Suzi Wan, die ik af en toe - bij wijze van Bonzo - voor hem kocht.

Voor vader schafte ik gisteren achtereenvolgens aan: ravioli-in-blik van Grand'Italia, chili con carne en boerenkool in bakjes van Struik en ingeblikte bami gorgeng van Kung-Fu (ook Struik dus).

Daar kan pa minimaal een week van... ehh... 'eten'.